கோவை நினைவுகள்

கிட்டத்தட்ட ஆறேழு மாதங்களுக்குப் பின்னர், இன்று தற்செயலாக யாகூவில் சுபாவை ஆன்லைனில் பார்த்தேன். ஒரு ஹாய் சொன்ன போது, அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது. மிகவும் பிஸியாக இருந்த போதிலும் என்னிடம் ஒரு பத்து நிமிடம் சாட் செய்து விட்டு போனாள். அவள் போனதும் என் கோவை நாட்கள் கண்முன் வந்தன.

சுபா என் அபார்ட்மென்ட் தோழி. நான் கோவையில் கல்லூரி படிப்பை முடித்து வேலைக்கு சேர்ந்த போது, அபார்ட்மென்ட் ஒன்றில் குடியேறினேன். ஒரு பெரிய வரவேற்பறை, அதே அளவுக்கு விசாலமான சமையலறை, இரண்டு குளியலறைகளுடன் கூடிய படுக்கையறைகள் கொண்ட அந்த வீட்டின் வாடகை 7500 ரூபாய். நாங்கள் மூன்று பெண்கள் சேர்ந்து அதை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தோம். எல்சா, திவ்யா மற்றும் நான். திவ்யா HR. நான் sales executive. எல்சா B.Com. Student. மூன்று பெண்கள் ஒரு வீட்டில் இருந்தால் கண்டிப்பாக பேச ஏதாவது இருக்கும். அதுவும் நாங்களோ மூன்று வேறு துறை சேர்ந்தவர்கள். எனவே சொல்லவே வேண்டாம். வீட்டில் நாங்கள் சேர்ந்து இருக்கும் பன்னிரண்டு மணி நேரத்தில் தூங்கும் நேரம் போக மீதி நேரம் பேச்சு, சமையல், கலகலப்பு தான்.

எங்களுக்கு அடுத்த flat இல் இருந்த தோழிகள் தான் அர்ச்சனா, சுபா மற்றும் ஆர்த்தி. அப்போது மூவரும் Post graduate students. ஆர்த்தி, அர்ச்சனா ஒரே கல்லூரியில் ஒரே துறைத் தோழிகள். மேக்கப், புடவை, நகைகள் என எல்லாவற்றிலும் அதிக ஆர்வம் காட்டும் தோழிகள். ஆனால், சுபா மேக்கப் செய்தோ, புடவை உடுத்தியோ நான் பார்த்ததில்லை.அவள் எப்போதும் எளிமையாக தான் இருப்பாள். சுருண்ட, குட்டைக் கூந்தல், எப்போதும் ஒரு சல்வார் கமீஸ் என்று தான் இருப்பாள். இவர்கள் ஐந்து பேருமே எனக்கு நல்ல தோழிகள். ஐந்து பேருக்குமே நான் நல்ல தோழி. (அட சொல்லிக்கிறேனே). அடிக்கடி எங்கள் வீட்டிற்கும், அவர்களின் வீட்டிற்குமிடையில் சமையல் பரிவர்த்தனை நடக்கும்.

அந்த நாட்கள் எப்போதும் மறக்க முடியாத இனிமையானவை. வீட்டில் நான், திவ்யா, எல்சா மூவரும் தான். திவ்யா எப்போவும் பிசியான பொண்ணு. தினமும் ஆபிசில் ஏதாவது பிரச்சனை, கூப்பிட்டு வச்சு அட்வைஸ் பண்ணேன் என்பாள். தினமும் காலை எட்டரை மணிக்கே ஓட வேண்டும் அவள். இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் தான் வருவாள். காலையில் அவள் ஆபிஸ் போகும் போது தான் எல்சா எழுந்திருப்பாள். பின் நிதானமாய் காலேஜ் கிளம்பி போவாள். சாயங்காலம் திவ்யா ரூமுக்கு வரும்போது, எல்சா அவள் பிரென்ட்ஸோடு எங்காவது போயிருப்பாள் அல்லது தூங்கிக் கொண்டிருப்பாள்.

திவ்யா, சில நேரங்களில் எனக்கு சமையலில் உதவுவாள். எல்சாவுக்கு சமையலறை எங்கே என்று கூடத் தெரியாது. ஆனால், அவள் தான் எங்களில் மிகவும் குட்டிப் பெண் என்பதால், அவளுக்கு சலுகைகள் அதிகம். தினமும் அவளை சாப்பிட வைப்பது எனக்கு பெரும்பாடு. மூன்று வேளையும், ஏதாவது ஜூசைக் குடித்து, சாப்பிடாமல் இருப்பது தான் எல்சாவின் வேலை. வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும் ஆர்யாஸ் இருந்தாலும், நாங்கள் யாரும் ஆர்யாஸ் பக்கம் போகவே மாட்டோம். காரணம், நாங்கள் தினமும் அந்த கிச்சனைப் பார்த்து, பயந்து போனவர்கள்.

திவ்யா, எல்சா இருவரும் மலையாளிகள். எனக்கு மலையாளம், ஹிந்தி கற்றுத் தருவது திவ்யாவின் பொழுதுபோக்கு. எப்போதும் நான் பார்க்கும் சில சீரியல்களைத் திட்டிக் கொண்டே, ஏதாவது ஆங்கில அல்லது ஹிந்தி நிகழ்ச்சிகளை மாற்றுவாள் திவ்யா. எல்சாவுக்கு தூக்கம் மட்டும் போதும். "ஏண்டி டிவி வாங்கின. அதுல என்ன உருப்படியா இருக்கு" என்றும், காலையில் நான் ஹிந்து படிக்கும் போது, "விக்கி, உனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கப் போகுது. நைட் டிவில நியூஸ் பாக்குற. காலைல பேப்பரை ஒரு பக்கம் விடாம படிக்குற. ஏண்டி இப்படி" என கமெண்ட் மட்டும் தருவாள்.

அந்த வீட்டில், டிவி, காஸ் அடுப்பு, மெத்தைகள் மற்றும் பல பொருட்களை வாங்கி நாங்கள் சமைத்து, நட்புகளைப் பகிர ஆரம்பித்த நேரத்தில் எனக்கு டெல்லிக்கு மாறுதல் வந்தது. அவ்விடத்தை விட்டு வர மனமில்லாமல் கோவையிலிருந்து விமானம் ஏறினேன். நான் அங்கிருந்து சென்ற சில நாட்களில் திவ்யாவும் சென்னையில் வேறு வேலை பார்த்து சென்று விட்டாள். சுபா, ஆர்த்தி, அர்ச்சனா, எல்சா அனைவரும் ஒரே பிளாட்டிற்கு வந்து விட்டதாக, போன் பண்ண போது சொன்னார்கள்.

பின் ஒரு நாள் போன் செய்த போது, அவர்கள் மூவரும், படிப்பு முடிந்து சென்று விட்டதாகவும், எல்சா மட்டுமே தனியாக இருப்பதாகவும் சொன்னாள். ஐயோ, சின்ன பொண்ணு, எப்படி தனியா இருக்காளோனு கஷ்டமா இருந்தது.

போன வருடம் ஒரு வேலை விஷயமாக, நான் கோவை சென்று ஒரு மகளிர் விடுதியில் தங்கியிருந்தேன். எல்சாவுக்கு போன் செய்த போது அவள் கோவையில் இல்லை. நான் போன் செய்த அன்றே இரவு பஸ் பிடித்து, மறுநாள் காலை நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து என்னை பிளாட்டிற்கு அழைத்து சென்றாள். ஒரு வாரம் அவளுடன் தங்கிவிட்டு, வேலையை முடித்து திரும்பும் போது, என்னுடன் ஏர்போர்ட் வந்து விட்டு சென்றாள். எப்போதாவது போன் செய்தால், தூங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், "சொல்லு விக்கி" என ஆரம்பித்து, குறைந்தது ஒன்றரை மணி நேரம் நீளும் எங்கள் நட்புப் பேச்சு.

Missing Kovai and Friends....

DASVIDANIYA - The Best Goodbye Ever!

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ஒரு நல்ல படம் பார்த்த பீலிங். கதாநாயகன், கதாநாயகி, டூயட் சாங், பைட் இப்படி எந்த மசாலாவும் இல்லாம ஒரு மனுஷனோட ஆசைகளை, இன்னும் மூனே மாசத்துல சாகப்போற மனுஷனோட ஆசைகளை சொல்லிருக்குற படம், DASVIDANIYA.

மும்பையில் வாழும் ஒரு சராசரி மனிதன் AMAR KAUL (VINAY PATHAK). நல்ல ஹீரோ தேர்வு. மும்பையில் வாழும் பல லட்சம் சராசரி மனிதர்களைப் போல் வாழ்க்கையில் எதற்கும் நேரமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அமருக்கு எந்த கெட்ட பழக்கங்களும் கிடையாது. எப்போதும் தன்னிடம் ஒரு "To do list" ஐ வைத்துக் கொண்டு தன் வேலைகளை சரி வர செய்கிறார், தன்னைப் பற்றியோ, தன் வாழ்க்கையைப் பற்றியோ சிந்திக்க நேரமில்லாமல்.

அவருக்கு வயிற்று வலி வரவே, மருத்துவமனைக்கு செல்வதற்காக பாஸிடம் பெர்மிஷன் கேட்க செல்கிறார். அப்போது அவரிடம் சில பைல்களை குடுத்து முடித்து மறுநாள் கொண்டு வருமாறு பாஸ் சொல்கிறார். மருத்துவமனையில் அவருக்கு கேன்சர் இருப்பதாகவும், இன்னும் மூன்று மாதங்களே அவரின் வாழ்நாள் எனவும் மருத்துவர் கூறவே, என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் வீட்டிற்கு வருகிறார்.

இந்த மூன்று மாதங்களில் தனக்காக வாழ்வது, தன் ஆசைகளை பூர்த்தி செய்வது என முடிவெடுத்து, அதற்கென ஒரு "To do list" ஐத் தயாரிக்கிறார் 37 வயதான அமர்.

1. New Car
2. Foreign trip
3. Neha
4. Guitar
5. Boss of boss
6. Mumma
7. Rajiv Jhula
8. Love
9. Gaurav
10. Photo on Newspaper
இது தான் அவரின் கடைசி To do List.

இந்த லிஸ்டை அமர் எப்படி பூர்த்தி செய்தார், பத்துக்கு பத்து வாங்கினாரா என்பது தான் கதை.

ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவர் படும் மன வேதனையைப் பார்க்கும் போது, இதுக்கே இவர் செத்தே இருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. கார் வாங்கும் போது தவணையை மூன்று மாதமாக குறைக்க சொல்லி கேட்கும் போதும், கிடார் மாஸ்டரிடம் ஏழு மாத க்லாஸ்ஸைக் குறைக்கச் சொல்லிக் கேட்கும் போதும், வெளிநாட்டில் பெண்களிடம் அடி வாங்கி, தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்யும் போதும், நேஹாவிடம் காதலை வெளிப்படுத்தும் போதும் நமக்கு மனதிற்கு கஷ்டமாக உள்ளது.

நேஹாவிடம் காதலைச் சொல்லும் அந்த ஒரு சீனிற்காகவே படம் பார்க்கலாம். நல்ல நடிப்பு, போரடிக்காத திரைக்கதை, மூன்றே பாடல்கள், அழுகையில்லாத சோகம் இவற்றிற்காக படம் பார்க்கலாம். மற்றபடி, மிக சாதாரணமான படம். சொல்லிக் கொள்ளும் அளவு பிரம்மாண்டம் எதுவும் இல்லை.

படம் முடியும் போது, ஒருவேளை நமது வாழ்நாளும் நமக்கு தெரியுமானால், நாம் செய்ய விரும்பும் கடைசிக் காரியங்கள் எவையாக இருக்கும் என்னும் கேள்வி மனதில் எழுகிறது. DASVIDANIYA - The Best Goodbye Ever!

நீங்கள் இன்னும் மூன்று மாதம் மட்டுமே இருப்பீர்களானால், நீங்கள் செய்ய விரும்புபவை எவையாக இருக்குமென பின்னூட்டமிடுங்களேன்.

டெல்லி வாங்க, நல்ல கிளைமேட்.

இப்போதான் ப்ரொஜெக்டை முடிச்சிட்டு, சைட்ல இருந்து ரெண்டு மாசம் கழிச்சு ஆபிஸ் வந்திருக்கேன். போன வாரம் முழுக்க, ஆபிஸ்ல இன்டர்நெட் வொர்க் ஆகாததால, சீனியர் ஸ்டாப்ஸ வீட்டுலேயே வொர்க் பண்ண சொல்லி லீவு குடுத்துட்டாங்க. இந்த திங்கக் கிழமைல இருந்து ஆபிஸ்ல எம்.டி. பங்க்சுவலா பத்து மணிக்கே வர்றதுனால, அவருக்கு முன்னாடி போகனும்னு பறக்க வேண்டி இருக்கு. ரெண்டு நாளா கொஞ்சம் ப்ரீயா இருந்ததால, பொழுது போகாம நிறைய பதிவுகளைப் படிச்சிட்டிருந்தேன். இன்னைக்கு வீட்டுல இருக்கும் போதே PM போன் பண்ணி, இன்னிக்கு நிறைய வொர்க் இருக்குன்னு இன்பார்ம் பண்ணிட்டாரு. மாசம் வேற ஸ்டார்ட் ஆகிட்டதால, New Assignments and Targets வந்துடுச்சு. நாலு நாள் வொர்க்கை குடுத்து, உனக்கு ரெண்டு நாள் தான் டைம் அதுக்குள்ளே முடிச்சுக் குடுங்குறார். "இல்ல சார், கஷ்டம்" அப்படினா, "Vigneshwari, why are you so panic. I have confidence on you that you will complete this" என்றார். ஒரு அசட்டு சிரிப்போடு அவர் கேபினிலிருந்து வெளியேறினேன். (என்னப் பத்தி எனக்கு தெரியாதா.... வேலையக் குடுத்துட்டு இப்படி வஞ்சப் புகழ்ச்சி வேற.)

**************************************************

நவராத்திரி விரதம் போய்ட்டிருக்கு. இன்னும் மூணு நாள் பாக்கி. இது தான் எனக்கு முதல் நவராத்திரி விரதம். அது என்னவோ, இப்போதான் Mc Donald Burger சாப்பிடணும்னு ஆவலா இருக்கு.இதை விட பெரிய கொடுமை சமைக்குறது தான். எனக்கு ஒரு நாளைக்கு அரைக் கிலோ வெங்காயம் வேணும். எல்லாத்துலேயும் வெங்காயம் சேர்த்து சமைச்சிட்டு, இப்போ ஏதோ பத்திய சாப்பாடு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு. என்னவர் வந்து வெங்காயம், பூண்டு, மசாலா பொடி, மஞ்சள் பொடி, உப்பு, பருப்பு, அரிசி, ரவை, கோதுமை, மைதா இப்படி சேர்க்கக் கூடாத ஐட்டத்தோட லிஸ்ட் குடுத்ததும், என்ன தான் சாப்பிடுறதுன்னு கேட்டேன். குட்டு மாவு (நம்ம ஊர் கேழ்வரகு மாவு), எல்லா காய்கறிகள், பழங்கள், பால், தயிர், சேந்தா நமக் எனப்படுகின்ற உப்பு, ஜவ்வரிசி, குருணை மாதிரி ஒரு அரிசி இதெல்லாம் தான் சேர்க்கணும்னு சொன்னார். இதை வைத்து சமையல் செஞ்சு சாப்பிடுவதற்குள் போதும், போதும்னு ஆகிடுது. பெரும்பாலும் Fruit salad & Fruit Juice தான் சாப்பாடா போய்ட்டிருக்கு. நான் இது வரை விரதமே இருந்ததில்லை, ஏன்னா, சாப்பிடக் கூடாதுன்னு யார் சொன்னாலும் எனக்கு பிடிக்காது. கல்யாணத்துக்கப்புறம் மாமியார் சொன்னா, பிடிக்காதுன்னு சொல்ல முடியுமா...!!!!!! (இந்த weekend ஏதாவது நல்ல restaurant போய் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு வரணும்)

**************************************************

போன வாரம் ஒரு பிரபல நியூஸ் சேனலை மத்தியான நேரத்தில பார்த்திட்டு இருக்கும் போது, அதுல ராமனோட பேரன் செத்தது எப்படி, கண்ணன் பண்ண லீலைகள் இப்படி வெட்டிக் கதை ஒரு மணி நேரமா போயிட்டிருந்தது. என்னவர் இதைப் பார்த்துட்டு, "பார்த்தியா, இந்த சேனலுக்கு எதுவும் நியூஸ் கிடைக்கலைனு எப்படி வெட்டியா ஓட்டிட்டு இருக்கானு. அங்கேயும் சம்பளம் குடுக்காம நிறைய நிருபர்கள குறைச்சதுனால தான் இப்படி" னார். அதுக்காக நியூஸ் சேனல்னு பேர் வச்சுட்டு சாமிக் கதையை விமர்சனம் பண்ணிட்டு இருக்காங்களேன்னு தலைல அடிச்சுட்டு டிவிய ஆப் பண்ணேன். (Recession இவ்வளவு மோசமாவா போய்ட்டிருக்கு...)

**************************************************

வாவ், என்ன ஒரு கிளைமேட் இப்போ டெல்லில. எல்லாரும் என்கிட்டே டெல்லி வர்றதுக்கு நல்ல சீசன் எதுன்னு கேப்பாங்க. அது மார்ச் தான்னு கண்டிப்பா சொல்லலாம். டிசம்பர், ஜனவரியில ஹீட்டர் இல்லாம வீட்டுல இருக்க முடியல. இப்போ ஹீட்டர், ஸ்வெட்டெர் எல்லாத்தையும் மூட்டை கட்டியாச்சு. fan உம் யூஸ் பண்றதில்லை. ரம்மியமான கிளைமேட். மழை வர்ற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, சாயங்காலத்துல லேசாத் தூறிட்டு போய்டுது. ஆனா, அது வந்து போன சுவடு மட்டும் காயாம, சில்லுனு காத்தா வந்திட்டுருக்கு. இந்த டைம்ல ஷாப்பிங், ஊர் சுத்துறதுனு எல்லாம் பண்ணலாம். விடுவேனா, போன வாரம் மட்டும் நாலு நாள் நாள் ஷாப்பிங் போயாச்சு. இந்த வாரம் ஷாப்பிங் ஸ்பாட் "Chandhini Chowk". (எனக்கு குஷி. பாவம், அவர் பர்ஸ் தான் வெயிட் குறையுது ;) )

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்

அன்புக் காதலா,

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்.மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு இதே நாள், நான் உன்னுடன் கொண்டாடிய உன் பிறந்த நாள். உன்னுடன் நான் இருந்த முதல் மற்றும் கடைசிப் பிறந்த நாள். நினைக்கையில் லேசாக வலிக்கிறது. என் விடுதியின் visitor's room இல் உன் பிறந்த நாளை என் தோழிகளுடன் கொண்டாடினோம், நினைவிருக்கிறதா.... இன்றும் உன் பிறந்த நாளை நீ உன் மனைவியுடன் மகிழ்ச்சியாய்க் கொண்டாடி இருப்பாய்.

நீ முதல் முறை என்னிடம் காதலை சொன்ன போது, அதை ஏற்கவா, தவிர்க்கவா என நான் குழம்பியதால், நேரடியாக பெற்றோர்களிடம் சம்மதம் வாங்கி, பின் காதலிக்க ஆரம்பித்தவர்கள் நாம். பெற்றோர் சம்மதித்து காதல் செய்த ஜோடி நாமாகத் தான் இருந்திருக்க முடியும்.

எப்படி மறக்க முடியும் அந்த நாட்களை. தினமும் மாலையில் ஒரு சிறிய சந்திப்பு, உடன் உணவருந்திய தருணங்கள், எப்போதாவது சென்ற திரைப்படங்கள், சேர்ந்து வணங்கிய கோவில்கள், இன்னும்....

ஒரு முறை நான் கல்லூரியில் உடல் நிலை சரியில்லாமல் மயங்கி விழ, என்னை மருத்துவமனையில் சேர்த்த என் தோழிகள், முதலில் அழைத்தது உன்னைத் தான். ஒரு வித படபடப்போடு வந்த நீ, எனக்கு ஆறுதலாய் தலை கோதி விட்டு, பின் என் அம்மாவை அழைத்து தெரிவித்தாய். அம்மா, கொஞ்சமும் பதற்றப்படவில்லை, நீ இருந்த தைரியத்தில். என் உடலும் சரியானது, உன் கவனிப்பில்.

யாரிடமும் என்னைத் தோழி என்றோ, தங்கை என்றோ சொன்னதில்லை நீ. எப்போதும், "நான் கட்டிக்கப் போறவ" என்று தானே சொன்னாய். பின் ஏன் இப்படி பாதியில் விட்டுச் சென்றாய்.

ஒரு முறை நாம் இருவரும் கோவிலுக்கு சென்ற போது மறித்த காவலர் யாரெனக் கேட்க, அப்போதும் இதையே சொல்லி, உன் அப்பாவுக்கு போன் செய்து பேச வைத்தது நினைவிருக்கிறதா.... காதலர் தினத்தன்று நீயே சமைத்து எனக்கு எடுத்து வந்திருந்தாய். அதை விட வேறு எந்த பரிசும் எனக்கு பெரிசாய் தெரியவில்லை.

ஒரு நாள் நான் உன்னை பார்க்க வேண்டும் என சொல்ல, இரவு எட்டு மணிக்கு கிளம்பி என்னை வந்து பார்த்து சென்றாய். என் கைபேசியில் எப்போதும் உன் குரல் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாட்கள் அவை. இதனாலே எனக்கு தோழிகள் மிகக் குறைவு. எனது நேரம் உனக்கே போதுமானதாய் இல்லை.

உன் நண்பர்கள் எனக்கு நண்பர்களாகவும், சகோதரர்களாகவும் இருந்து எப்போது என்ன உதவி வேண்டுமானாலும் செய்தவர்கள். இப்போதும், உன் நினைவு வந்தால் புலம்ப உன் நண்பர் தான் உள்ளார்.

நீ டெல்லி சென்று எனக்காக வாங்கி வந்த மிக்கி மவுஸ் தான் என் Best Friend. அதை விட்டு, நான் ஒரு நாளும் தூங்கியதில்லை. எப்போதாவது நமக்குள் ஏற்படும் சிறு சண்டைகளின் போது, நான் அழுதது அதனிடம் தான். நான் வெளியூர் செல்லும் போது உனக்கென்று ஏதாவது வாங்கி வராமல் இருந்ததில்லை. சொல்லப் போனால், உனக்கு மட்டுமே ஏதாவது வாங்கி வருவேன். நீயும் தான். பரிசுப் பொருட்கள் கொடுப்பது நமக்குப் பிடிக்காதென்றாலும், அடிக்கடி ஏதாவது வாங்கிக் கொடுத்து, "எப்போதாவது நான் உனக்கு இது வாங்கித் தரவில்லை என்ற எண்ணம் உனக்கு வரக் கூடாது" என்றாய்.

என் பிறந்த நாள் பரிசாய் நீ தந்த பச்சைப் புடவை, இன்னும் பத்திரமாய் இருக்கிறது, என் வீட்டுப் பணிப்பெண் அலமாரியில்.

உனக்கென்று நான் எழுதிய டைரி இப்போது ஏதாவது குப்பையில் உள்ளதோ, அல்லது மக்கி மரித்து விட்டதோ.... நான் உனக்கு கொடுத்த பொருட்களை நீ என்ன செய்தாய் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால், நீ எனக்கு கொடுத்தவை மிக பத்திரமாக ஒளித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. என்ன செய்ய, உன்னை காதலித்ததைப் போலவே, என் கணவரையும் காதலிக்க வேண்டுமே. நீயும் அதே காதலுடன் உன் மனைவியை நேசிப்பாய் என எனக்குத் தெரியும். ஏனெனில் நீ எப்போதும் பெண்களை மதிப்பவன்.

நாம் பிரிந்தத்தின் காரணமாய், நம் பெற்றோரை மிகக் காயப்படுத்தி விட்டோம். உன்னை மறக்க வேண்டும் என நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் உன் நினைவு அநியாயத்திற்கு அதிகமாகிறது. என்றாவது ஒரு நாள் நான் உன்னை நினைக்காதிருப்பேனானால், அது தான் என் சாதனை. ஆனால், இன்று வரை முடியவில்லை.

நீயும் நம் நினைவுகளை சேர்த்து வைத்துக் கொள். சில காலங்களுக்குப் பிறகு, உன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, "ஏதாச்சும் கதை சொல்லு தாத்தா" என வரும் உன் பேரக் குழந்தைகளுக்கு சொல்ல.

ஏதாவது எழுதணுமே....

வேலைப்பளு கழுத்தை நெரிக்கிறது. அம்மாவுடன் போனில் சொந்தக் கதை பேசக் கூட நேரமில்லாமல் இருந்த போது, நான்கு நாட்கள் விடுமுறை வரமாய்க் கிடைத்தது. திருமணத்திற்குப் பின் என் வீட்டிற்கு நான் முதல் முறை செல்வதால் சொல்லிலடங்கா மகிழ்ச்சி.

சிவராத்திரி மற்றும் ஹோலி நாட்களில் வேலை செய்ததன் காரணமாக இருந்த இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை, ஞாயிற்றுக் கிழமை மற்றும் ஒரு நாள் அதிகமாக விடுமுறை எடுத்து ஊருக்குப் போனால், அம்மா, வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளை வந்த குஷியில் என்னைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. என்னவரும் என்னைக் கண்டு கொள்வதாக தெரியவில்லை. பாதி நேரம் அம்மாவின் இட்லியைப் பாராட்டியும், மீதி நேரம் டிஷ் டிவியில் ஹிந்தி சேனல்களைப் பார்த்தும் பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தார். பிறகு பொழுது போகாமல் தங்கையுடனும், அப்பாவுடனும் சண்டை போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும் போது அம்மாவுக்கு அழுகை வந்துவிட்டது. வந்ததில இருந்து பேச நேரமில்லாமல், மாப்பிள்ளையின் கொஞ்சும் தமிழில் மூழ்கி இருந்து விட்டு இப்போ என்ன அழுகை என்று தோன்ற, நான் அழவில்லை. வீட்டு முக்கைத் தாண்டியதும் என்னை அறியாமல், கண்கள் கலங்க அம்மாவுக்கு போன் செய்தேன். "என்னடா, மாப்பிள்ளை எப்படி இருக்கார்" என அம்மா கேட்க, "ரெண்டு நிமிஷத்துல மாப்பிள்ளைக்கு என்ன ஆகிடப் போகுது" என கடுப்பாகி போனை வைத்தேன். (வர வர யாருமே நம்மள மதிக்க மாடேங்குராய்ங்க)

****************************************************************************************************

மார்ச் மாதம் வந்தாலே வரி செலுத்துவது தான் கொடுமையை உள்ளது, எல்லோருக்கும். நான் வேலைக்கு வந்து மூணாவது வருஷம் இது. முதல் வருஷம் கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் சம்பளம் வாங்கியதால், வரி என்ற வார்த்தை கூட என் காதில் விழவில்லை. இரண்டாவது வருடம், சம்பளம் உயர்வானதால், சில பல insurance களை எடுத்து வரியை சேமிக்க முடிந்தது. இப்போது இன்னும் அதிகமாகி விட்டதால், வேறு எதிலாவது invest செய்ய வேண்டும். இல்லையென்றால், சில ஆயிரங்களை வரியாகக் கட்ட வேண்டும். சம்பளமே வராமல் recession போகும் போது, எங்கிருந்து சேமிப்பது. வேறு வழி இல்லாமல், வரி கட்டித் தான் ஆக வேண்டும். (சம்பள உயர்வு கொடுத்தானே, சம்பளம் குடுக்கணும்னு தோணுச்சா...)

****************************************************************************************************

எல்லோரும் ஏர்டெல் சிறுவனைப் புகழ்ந்து கொண்டிருக்க, எனக்கு என்னவோ ப்ரூ விளம்பரம் தான் பேவரிட். அலுத்து சலுத்து வரும் மனைவிக்கு, கால் பிடித்து விடும் கணவனைப் பார்க்க அழகாய் இருக்கிறது. நானும் என்னவரும் சண்டை போட்டிருந்தால், இந்த விளம்பரம் வந்தால் சிரித்து, சமாதானம் ஆகி விடுவோம். நல்ல ரசிக்கக் கூடிய விளம்பரம். (என்ன செய்ய, டிவியில் தான் ரசிக்க முடியும், நேரில் எந்த கணவன் இப்படி செய்கிறார்)

****************************************************************************************************

போன டிசம்பர் 14 ஆம் தேதி, டில்லியில், தமிழ் நண்பர்கள் கூட்டம் ஒன்றை ஆனந்த் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இண்டியா கேட் கார்டனில் 40 நண்பர்கள் சந்தித்து, பேசி, களித்து, ஒரு சிறிய உதவியாய் ஒரு பார்வையற்றோர் பள்ளிக்கு நிதி வழங்கி மகிழ்ந்தோம். தமிழகத்தின் பல சிற்றூர் மற்றும் நகர மக்களை டெல்லியில் பார்த்து பேசியது அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியே. எல்லோரும் டெல்லியில் வாழ்வதால், அன்றாட அவசர வாழ்க்கையின் நடுவே ஒரு 'hi' scrap மட்டுமே செய்து கொள்ள முடிகிறது. தற்போது மறுபடியும் ஒரு சந்திப்பு இந்த மார்ச் அல்லது ஏப்ரலில் இருக்கலாம். நல்ல, பல ஊர்களின் தமிழைக் கேட்க மற்றுமோர் வாய்ப்பு. (தமிழ்நாட்டுல இருந்தவரைக்கும் இங்கிலீஷ்ல பீட்டர் விட்டுட்டு, டெல்லி வந்ததுக்கப்புறம் தமிழ்ல பேசுறதக் கேட்குறதே இனிமையா இருக்கு)

காதலர் தின கூத்துக்கள்

இதுவரை காதலர் தினம், கொண்டாடும் அளவுக்கு சிறப்பு தினமாக இருந்ததில்லை எனக்கு. கல்லூரி நாட்களில் அதைப் பற்றிய ஆர்வமோ, ஆசையோ இருந்ததில்லை. நான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போதிலிருந்து ஒவ்வொரு காதலர் தினத்திற்கும் குறைந்தது 2-3 ப்ரோபோசல்கள் வந்ததுண்டு. அப்போதெல்லாம் காதல் என்றாலே ஏதோ பெரிய தவறு என்கின்ற உணர்வு. இப்படியே வேலைக்கு வரும் வரை காதல் மேலோ, காதலர் தினத்தின் மேலோ பெரிதாக எந்த ஒரு ஈடுபாடும் இல்லை.

எங்களது திருமணம் காதல் திருமணம். திருமணத்திற்கு முன்பு வந்த இரு காதலர் தினத்திற்கும் நாங்கள் பார்த்தது கூட இல்லை. ஒவ்வொரு காதலர் தினத்தன்றும் நாங்கள் எங்கள் வேலையில் மூழ்கியிருந்தோம். வழக்கம் போல் காலையில் ஒரு ஹாய். இரவு "Hi, How was the day. Hope things are fine at your end. Ok, bye" . அவ்வளவு தான். என்னவோ, ஒரு " I love you" கூட சொல்லிக் கொள்ள தோன்றவில்லை.

இந்த வருட காதலர் தினம் எங்களது திருமணத்திற்குப் பின் வரும் முதல் காதலர் தினம். இந்த முறை நாங்கள் பெங்களூரில் இருந்ததால், மாலை இருவரும் Noodle Bar Restaurant, Ulsoor சென்றிருந்தோம். நாங்கள் போனது என்னவோ, நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு, அலுவலக வேலைகளை மறந்து, பேசலாம் என நினைத்து. ஆனால், அங்கு நடந்த கூத்து வேறு.

போனதும் ஒரு சிவப்பு உடை அணிந்த அரை நிர்வாணப் பெண் எங்களை வரவேற்றார். அவர் அங்கு பார்ட்டிக்கு வந்த பெண்களில் ஒருவர் என நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். பின் தான் தெரிந்தது, அவர் அந்த ஹோட்டலின் பணிப்பெண் என்பது. உள்ளே நல்ல அலங்காரம். அழகான டேபிள். அதன் நடுவே ஒரு மெழுகுவர்த்தி. மனதைக் கொள்ளை கொள்ளும் நெடியில்லாத மணம். மெல்லிய இசை என்று ரம்மியமான சூழல்.

அடடா..... "What a situation" என நினைத்த பத்தாவது நிமிடம் ஆரம்பமானது, காதைக் கிழிக்கும் இசை. அங்கு கூடியிருந்த காதலர்களில் பல பேர் எழுந்து ஆடலானார்கள். ஆரம்பித்த போது நன்றாக தான் இருந்தது. அங்கிருந்த DJ குழுவினரில் ஒருவர் வந்து எங்களுக்கு இதய வடிவ பலூன் கொடுத்து ஆட வரவேற்றார். DJ மற்றும் Dance நடந்து கொண்டிருந்த ஹாலுக்குள் நுழைந்தோம். அங்கிருந்த DJ நண்பர் காதலர்களை தங்கள் நெற்றியின் நடுவே அந்த பலூனை வைத்து ஆடுமாறு அழைத்தார். முதலில் பார்க்க வேடிக்கையாக இருந்தாலும், நெற்றியிலிருந்த பலூன் மூக்கு, உதடு, கழுத்து.... என இறங்கி காதலர்களை கிறங்கடித்துக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த என்னவர், "இங்கே வேணாம். வா கூல்ட்ரிங்க்ஸ் சாப்பிடலாம்" என என்னை அந்த ஹாலை விட்டு வெளியே அழைத்து வந்தார்.

இரண்டு நேபாள சிறுவர்கள் தட்டில் சைவ மற்றும் அசைவ ஸ்நாக்ஸ்களை பரிமாறிக் கொண்டிருந்தனர். அதைக் கொறித்துக் கொண்டே, ஏன் திருமணத்திற்கு முன்பே எங்களுக்கு காதலர் தினம் கொண்டாட தோன்றவில்லை எனப் பேச ஆரம்பித்து, இந்த வருட டூர் ப்ளான்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தோம். என்னவர் வட நாட்டுக்காரர் என்பதால், அவருக்கு கேரளா, மதுரை, சென்னை, ஊட்டி, கொடைக்கானல், திருப்பதி போன்ற இடங்களுக்கு போக வேண்டும் என்பது ஆசை. எனக்கு குளு, மணாலி, வைஷ்ணுதேவி, சிம்லா, ஜம்மு, ராஜஸ்தான் சுற்ற ஆசை. சரி, இருவரின் விருப்பப்படியும் இந்த ஆண்டு ஊர் சுற்றும் ஆண்டாக முடிவு செய்யப்பட்டது.

பேசிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், உள்ளிருந்து "Mauja hi mauja from Jab we met" பாடல் கேட்கவே, எனக்கு ஆட வேண்டும் போல் தோன்ற, அவரிடம் கேட்டேன். சரி என்று உள்ளே சென்று அந்த பாடலுக்கான ஆட்டத்தை போட்டுவிட்டு, அடுத்ததாய் "அப்படி போடு" பாடலுக்கு மற்றவர் ஆடுவதையும் உட்கார்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். எங்களைப் போல் இன்னும் மூன்று திருமணமானவர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்களில் ஒரு ஜோடி, பயங்கர குஷியாக ஆடிக் கொண்டிருந்தனர். மற்றொரு ஜோடியில் அந்த பெண் மட்டும் ஆடிக் கொண்டும், கணவர் கம்பெனிக்காக குதித்துக் கொண்டும் இருந்தார். மற்றொரு தம்பதியினரில், கணவர் Barcade ஐ ருசித்துக் கொண்டும், மனைவி அனைவரின் ஆடல்களையும் ரசித்துக் கொண்டும் இருந்தனர்.

இதற்கு நடுவே "கடந்த ஒரு மணி நேரமாய் பலூனை எடுக்காமல் நடனமாடியவர்கள் என ஒரு ஜோடிக்கு பரிசும், Best party wear என மிகக் குறைந்த ஆடைகளே அணிந்திருந்த ஒரு பெண்ணுக்குப் பரிசும் அளிக்கப்பட்டது. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்காரியாகிய நான் என்னவரிடம், "பொண்ணுங்க எப்படி இப்படியெல்லாம் டிரஸ் பண்றாங்க. வீட்ல அம்மா, அப்பா திட்ட மாட்டாங்களா" எனக் கேட்க, அவர் வழக்கம் போல், "You, my village girl" என்ற டையலாகுடன் "அவங்க அம்மாவே அப்படி டிரஸ் பண்ணிட்டு போறப்போ, பொண்ண என்ன சொல்வாங்க" என்று சொல்ல, அம்மாவுமா..... என்றேன்.

"சரி, பசிக்குது. வா சாப்பிடலாம்" என அழைத்தார். சரி என சாப்பிட போன போது தான் ஏமாற்றமே. பார்க்க அலங்கரிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த உணவுகள் அனைத்தும், சுவையில் மைனஸ் மார்க் வாங்கின. Cream of Tomato soup வைத்திருந்தார்கள். அதை எடுத்து சுவைத்தால், உப்பு மிக அதிகமாய், வாயில் வைக்க முடியவில்லை. பின், அதற்கடுத்ததாய் இருந்த பட்டர் நானை பாதி எடுத்துக் கொண்டு, பட்டர் பனீர் மற்றும் யெல்லோ தாலையும், கொஞ்சமாய் சாதத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு போய் ஒரு ஓரத்து டேபிளில் அமர்ந்தோம்.

சாப்பிட முடிந்தவற்றைக் கஷ்டப்பட்டு முடித்த எங்களுக்கு, வேறு என்ன அயிட்டங்கள் இருக்கிறது என்று கூட பார்க்க தோன்றவில்லை. அப்படி இருந்தது, ஏற்கனவே சாப்பிட்ட உணவின் சுவை. பின், என்னவர் எனக்காக ரெண்டு ஸ்பூன் தயிர் சாதம் கொண்டு வந்து குடுத்தார். அந்த டின்னரில் அவருக்கு பிடித்திருந்தது அந்த தயிர் சாதம் மட்டுமே. எப்போதும் என்னை தயிர் சாதம் என்று சொல்லும் அவரை, அன்று நான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். கடைசியாக, பாவப்பட்ட குலப் ஜாமூனும், வெனிலா ஐஸ் கிரீமும் இருந்தன. அதைப் பார்த்து முறைத்து விட்டு, மீண்டும் ரெஸ்டாரண்டிலேயே அமர்ந்தோம். அப்போதும் அந்த நேபாள சிறுவர்கள், ஸ்நாக்ஸை நீட்டினர். ஆனால், அதை எடுக்க யாரும் தயாராக இல்லை. பின், அனைத்து ஜோடிகளுக்கும் ஒரு சிவப்பு ரோஜா மொட்டு கொடுக்கப்பட்டது. அன்றைய நாளில், அது காஸ்ட்லி கிப்ட் தான். அதை வாங்கிக் கொண்டு, இதற்கு மேல் இங்கிருந்தால், இன்னும் இதை வைத்து அடுத்த கேம் ஆரம்பித்து விடுவார்கள், அந்த கருமத்தையும் பார்க்க வேண்டாம் என கிளம்பினோம்.

ஒரு ரொமான்டிக் டின்னர்க்கு போய் அது கடைசியில், டெர்ரிபிக் டின்னராக முடிந்தது. அந்த இரவு, பெண்கள் கேட்ட சம உரிமை, விடுதலை எல்லாம் இப்படி அரைகுறை ஆடையில் அலையத்தானா என்ற சிந்தனையிலேயே தூங்கிப் போனேன். என்ன கலாச்சாரமோ.

கடனாய் வேண்டும், கொஞ்சம் நேரம்!

சிலரது ப்ளாக்குகளை படிக்கையில், அப்படியே ஒரு நாள் ஓடிவிடும். அவ்வளவு சரக்கு இருக்கும் உள்ளே. ஆனால், ஏனோ என்னால் மட்டும் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு பதிவு மட்டுமே எழுத முடிகிறது. நான் குறைவாக எழுதினாலும், அதை வாசித்து பின்னூட்டமிடும் சிறு நண்பர்கள் வட்டம் எனக்குண்டு. ஆனால், அவர்களிடமிருந்து எனக்கு வைக்கப்பட்ட கேள்வி, "நீங்க ஏன் நிறைய எழுத மாட்டேங்குறீங்க..."

எனக்கும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் தான். ஆனால், நேரம் இல்லை என்பது தான் உண்மை. பல பேரும் நேரம் இல்லை என சொல்வதைக் கேட்டு "எல்லாருக்கும் இருக்கறது 24மணி நேரம் தான். அதை மேனேஜ் பண்ண தெரியாமல் நேரம் இல்லை என சொல்வது தவறு" என்று அட்வைஸ் அம்புஜமாக நான் அவதாரமெடுத்தது நினைவிற்கு வருகிறது. ஆனால், இன்று அதை உண்மையாகக் உணரும் போது தான் எனக்கும் 24 மணி நேரம் போதாதது போல் தெரிகிறது.

கார்க்கியிடம் "உங்களால் எப்படி இத்தனை பதிவுகள் எழுத முடிகிறது" எனக் கேட்டிருந்தபோது, தினமும் ஒரு பதிவு என்ற கணக்கில் எழுத சொன்னார். நல்ல யோசனை தான் என்று, நானும் அவ்வாறே எழுத எண்ணிய நாள், வேலை விஷயமான ட்ரிப் வந்தது. வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல நேர்ந்தால், அங்கு நேரம் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு. காரணம், காலையில் 9 மணிக்கு அலுவலகத்தில் நுழையும் நான், வெளியேற குறைந்தது 8 மணி ஆகிவிடும். பின் அரை மணி நேர பயணத்தில் ஹோட்டல். வந்ததும், refresh ஆகி, டின்னர் முடித்து, மணி பார்த்தால், 10 ஆகி இருக்கும். பின் தினசரிகளை அரை மணி நேரம் புரட்டி, செய்திகளையும் அதே சமயத்தில் கேட்டு கொஞ்சம் அப்டேட் செய்து விட்டு, laptop ஐ திறந்து அன்றைய User problems ஐ solve செய்து, அடுத்த நாளுக்கான பிளானை தயார் செய்து விட்டு, தூங்க ஒரு மணி ஆகிறது. காலை ஏழு மணிக்கு அலாரம் வைத்து, அதை ஆப் செய்து விட்டு, எட்டு மணிக்கு எழுந்து அரக்க பறக்க கிளம்பி, மறுபடியும் 9 மணிக்கு அலுவலகம். இதில் எப்படி தினமும் ஒரு பதிவு எழுதுவது....

இதில் சில தோழிகளின் கேள்வி, உடம்பை குறைக்க யோகா பண்ணக் கூடாதா.... பண்ண ஆசை தான். அதற்கும் நேரம் வேண்டுமே!!! எங்காவது கடனாய்க் கிடைத்தால் நல்லது.

இந்த வாரம் இவ்வளவு தான்

அவர் இரண்டு நாள் லூதியானாவிற்கு சின்ன டூர் அடித்திருப்பதால், வழக்கம் போல் துணைக்கு யாரையாவது அழைத்து வர வேண்டுமே. போன முறை சோனல் ஐக் கூப்பிட்டு மூன்று வேளையும் தோசையைப் போட்டு பாடாய்ப்படுத்தியதால், இந்த முறை மோனிகாவை அழைத்தேன். தினமும் ஆபிசில் என் சாப்பாட்டை சுவைத்து 'வாவ்!' சொல்பவள் அவள். அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆகியிருப்பதால், என்னிடம் சமையல் கற்று கொள்வேன் என்று வீட்டிற்கு வந்து அவள் செய்யும் சமையல் கூத்தில் எனக்கே சமையல் மறந்து விடும் போலிருக்கிறது. [நானே இப்போ தான் கொஞ்சம் தேறிட்டு வர்றேன்! அதுக்குள்ளே ஆப்பா.... :( ]

**************************************************
ரெண்டு நாளாய் ஆன்லைனில் முழு நேரமும் ஆனந்த் இருப்பதை பார்த்து, அவர் விடுமுறையில் இருப்பதாய் விவரமறிந்தேன். வெட்டியா ஆன்லைனில் உக்காந்து என்ன பண்றீங்கன்னு நேற்று ஒரு மணி நேரம் போனில் போட்ட மொக்கையில் இன்றைக்கு காலைலேயே மனுஷன் எங்கேயோ எஸ்கேப். போன் செய்து கேட்டதில் சாதராவிற்கு ஏதோ ஒரு வேலையை முடிக்கப் போனதாய் சொன்னார். சந்தோசம்.[நான் சொல்லி கூட கேக்க ஆள் இருக்குப்பா.... :) ]

**************************************************
"தோஸ்தானா" படத்தை அளவுக்கு அதிகமாய் சிரித்து பார்த்ததில், கடுப்பாகிப் போயிருந்தார், என்னவர். படம் பார்க்கும் போது அதில் அதிகமாய் காமெடி இருப்பதாய் நினைத்து ஓவராய் சிரித்து விட்டேன். படம் முடிந்ததும், "இதில அப்படி என்ன இருக்குன்னு இப்படி விழுந்து விழுந்து சிரிச்ச" என்று அவர் கேட்ட போது சற்றே யோசித்து "ஆமா, ஒண்ணுமே இல்ல. இதுக்கு ஏன் இவ்வளவு சிரிச்சேன்" என்றெண்ணி அவரிடம் அசடு வழிந்து தொலைந்தேன். [அடிக்கடி இந்த மாதிரி ஏதாவது கேனைத்தனங்கள் செய்வதுண்டு]

**************************************************
இரண்டு நாட்களாய் Project Manager இல்லாத கொழுப்பில், அனைத்து தமிழ் Blogகளையும் தேடி படித்து விட்டு, நாளை அவரிடம் ரிப்போர்ட் செய்வதற்காக வேலையை அவசரமாய் முடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். [வாங்குற சம்பளத்துக்கு கொஞ்சமாவது வேலை செய்யணுமே.]

**************************************************

கிராமத்து இல்லைகளும், நகரத்து தொல்லைகளும்

கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த நான் அந்த வாழ்க்கையை மிகவும் ரசித்து வளர்ந்தேன். வீட்டை சுற்றி மரங்கள், செடிகள்; நடந்து போகும் தூரத்தில் பம்புசெட்; கூட்டிப் போக மாமா; கூட விளையாட சக தோழிகள்; ஓடிப்பிடித்து விளையாட நிறைய இடம்; ஓசியில் பறித்து வந்த வெண்டை, தக்காளி; வீடு தேடி வந்து வெங்காயம், கிழங்குகள் கொடுத்து விட்டு சென்ற பழகிய தாத்தா; ஐம்பத்து காசுக்கு அரை மணி நேரம் சைக்கிள் வாடகைக்கு கொடுத்த மணி அண்ணன்; பத்து ரூபாய்க்கு அரை கிலோ சேவு; காலையில் மலை நடுவில் உதிக்கும் சூரிய தரிசனத்துடன் காபி.... இன்னும் பல.

எனக்கு விவரம் தெரிந்து நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் போது என்னை மெட்ராஸ்க்கு (இன்றைய சென்னைக்கு) அழைத்துப் போனார் அம்மா. அதுவரை அப்பா கூட மதுரை வரை மட்டுமே போய், மதுரை தான் மிகப் பெரிய சிட்டி என எண்ணிக் கொண்டிருந்த எனக்கு மெட்ராஸ் மிகப் பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய ஊராய் தெரிந்தது. தாத்தாவுடன் பீச், மாமாவுடன் ஐஸ் கிரீம் பார்லர், அத்தையுடன் பாண்டி பஜார் என இரண்டு, மூன்று இடங்களை பார்த்ததுமே பிடித்து போனது. ஒரு புதிய ஹேர் ஸ்டைலுடன் ஊர் திரும்பினேன்.

ஊர் திரும்பிய எனக்கு கிராமத்து கம்மாயை விட மெட்ராஸ் பீச் தான் பிடித்திருந்தது. ஐம்பத்து பைசா குச்சி ஐஸை விட அங்கு குளு குளு அறையில் சாப்பிட்ட கலர் கலர் ஐஸ் கிரீம் தான் பிடித்தது போலிருந்தது.

கிராமத்தில் பீச் இல்லை, கலர் கலர் ஐஸ் இல்லை, பேல்பூரி இல்லை, நீண்ட பஜார் இல்லை, விரைந்து செல்லும் கார்கள் இல்லை, சுடிதார் போட்ட ஆன்ட்டிகள் இல்லை, ப்யூட்டி பார்லர்கள் இல்லை, அடுக்கு மாடி கட்டடங்கள் இல்லை, அண்ணார்ந்து பார்க்க ஆகாய விமானம் இல்லை என்ன கிராம வாழ்க்கையோ என்று என் அம்மாவிடம் இத்தனை இல்லைகளையும் அடுக்கினேன். " நீ நல்லா படிச்சு, வேலைக்கு போகும் போது இல்லாததெல்லாம் இருக்காகி விடும். மெட்ராஸ் என்ன, இன்னும் நிறைய இடத்துக்கு நீ போவ. சரியா...." என்று சமாதானம் சொன்னாள் அம்மா.

அம்மாவின் சமாதானத்தை ஏற்று, பொது தேர்வுகளில் தொண்ணூறு மதிப்பெண்களுக்கு மேல் வாங்கி, விரும்பிய படிப்பை எடுத்து படித்து, படிக்கும் போது வேலையும் கிடைத்து, விரும்பியவரை மணமுடித்து, இந்த நகரத்தின் ஓட்டத்தில் ஓடும் போது தான் அம்மாவிடம் சொன்ன இல்லைகள் நினைவுக்கு வந்தன.

இந்த முறை அம்மா தனது பொங்கல் விடுமுறைக்கு என்னுடன் ஒரு வாரம் தங்கிப் போக டெல்லி வந்த போது "நானும் என் பொண்ணால டெல்லி பாக்கணும்னு இருக்கு. ஒரு சின்ன ஊர்ல பொறந்து, வீட்டுக்குள்ள மட்டுமே சுத்தி வந்த பொண்ணா இப்போ இப்படி தைரியமா இருக்கா.... பிளைட்ல தனியா போறா, வர்றா... வெளிய எல்லார்கிட்டேயும் ஹிந்தி பிரமாதமா பேசுறா... மாப்பிள்ளை வெளியூர் போனா, தனியா சமாளிசுக்குறா.... இங்கிலீஷ்ல வெளுத்து வாங்குறா......................." இவ்வாறாக அம்மா தன் தோழியிடம் போனில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, " அம்மா, எப்போமா நான் ஊருக்கு வரட்டும்" என்றவாறே அம்மாவின் மடியில் சாய்ந்தேன்.

"இங்கே எல்லாமே இருக்குமா, ஆனா ஒண்ணுமே இல்ல. இவ்வளவு பெரிய வீடு, வசதி. ஆனா, இருந்து அனுபவிக்க நேரம் இல்லைமா. அடுக்களை நிறைய சாமான்கள் இருந்தும் நல்ல, ருசியான அம்மா கை சாப்பாடு இல்லை, காலையில் பிரெட்டை தவிர வேறு சாப்பாடு இல்லை, யாரையும் நம்பி பையா (அண்ணா) என்று அழைக்க முடிவதில்லை, ஒரு சுளுக்குக்கு கூட ஐநூறு ரூபாய்க்கு குறைய கன்சல்டிங் பீஸ் வாங்கும் டாக்டர்ஸ் இல்லை, தலை வாரி பின்னும் பெண்கள் இல்லை, விஜய் ஆதிராஜ் போல மீசை உள்ள ஆண்கள் இல்லை, பாவப்பட்டு உதவி செய்ய உள்ளங்கள் இல்லை, மேக்கப் இல்லாத முகங்கள் இல்லை, மனம் விட்டுப் பேச தோழிகள் இல்லை, காலாற நடக்க சுத்தமான காற்று இல்லை, வளரும் அடுக்கு மாடி கட்டடங்களால் சூரியனை பார்க்க முடிவதில்லை, ஐம்பது ரூபாய்க்கு குறைவாய் சிற்றுண்டி கூட முடிக்க முடிவதில்லை" இந்த இல்லைகளெல்லாம் வலி தரும் தொல்லைகளாகவே உள்ளன.

பத்து வருடத்திற்கு முன் நான் சொன்ன இல்லைகளுக்கும், இப்போது சொல்லும் இல்லைகளுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை தாய் அறிவாள். "செல்லம், இது தான்டா வாழ்க்கை. இல்லாததை பார்க்காதே. இருக்குறத மட்டும் பாரு. நல்ல மாப்பிள்ளை, நல்ல வாழ்க்கை. அனுபவிச்சு வாழு" என்று அவளால் முடிந்த அறிவுரையை சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினாள்.

"அனுபவிச்சு வாழு" என்று அம்மா சொன்னதை நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் தான் செல்லில் இருந்த ரிமைண்டர் Complete the to do list and send the reply mail by today என்று கத்த, மீண்டும் புகுந்தேன் நகரத்து தொல்லைகளுக்குள்.

டிப்ஸ்.....

தற்போதெல்லாம் வேலை கொஞ்சம் இழுபறியாகவே செல்கிறது.எனக்கும், அமெரிக்காவிற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்ற போதிலும், அங்கு ஏற்பட்ட நிதி நெருக்கடி, என் பர்சையும் பதம் பார்க்கிறது.
ஆள்குறைப்பு, சம்பளகுறைப்பு போன்றவை அதிகமாய் எல்லா இடத்திலும் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்க, அந்த நெருக்கடி எதுவும் இல்லை எனினும், சம்பளம் வருவதே பெரும் பாடாய் உள்ளது. இந்த நேரத்தில், என் அலுவலக தோழி என்னிடத்தில் வந்து அழ, அவளுக்கு கொடுத்த டிப்ஸ் அனைவருக்கும் உபயோகமாகும் என நினைக்கிறேன்.

வெளியில் சாப்பிடுவதை தவிர்த்து, ரூமில் பருப்பு சாதம் செய்தோ அல்லது ரொட்டி சப்ஜி செய்தோ சாப்பிடு.

புதிதாக எந்த ஆடை, அலங்காரப் பொருளிலும் செலவிட வேண்டாம்.

ரிக்ஷாவிற்கு பத்து ரூபாய் செலவு செய்வதை விட்டு, உடன் வேலை பார்க்கும் நண்பர்களுடன் பஸ் ஸ்டாண்ட் வரை நடந்து செல்.

போனில் யாருடன் இரண்டு நிமிடத்திற்கு மேல் பேசுவதை தவிர் (நீ அழைத்திருந்தால்)

என்ன மெயில் அனுப்புவதாக இருந்தாலும், அதை ஆபிசிலேயே முடித்து விடு. வீட்டில் போய் இன்டர்நெட் உபயோகிக்காதே

வேலைக்காரியையும், ஜிம் போவதையும் நிறுத்து. ஜிம் போவதாக நினைத்து, அந்த நேரத்தில் வீட்டு வேலைகளை செய்ய பழகு.

தீபாவளி தள்ளுபடி, புத்தாண்டு சிறப்பு தள்ளுபடி விளம்பரங்களில் மயங்காதே

பேப்பர் வாங்குவதை தவிர்த்து, ஆன்லைனில் பேப்பர் படிக்க பழகு. (அதுவும் அலுவலக இடைவெளி நேரத்தில்)

பார்லர் போவதை குறைத்துக் கொள்.

மாதத்திற்குள் ஒரு முறை மட்டுமே திரையரங்கு செல்வது என பழகு

சம்பள டென்சனை வேலையில் காட்டாதே. அன்றன்றைய அலுவல் வேலைகளை அன்றே முடித்து விடு. அப்போது தான் வேலையாவது நிலைக்கும்.

ஆபிசில் கிடைக்கும் மட்டமான டீ பிடிக்கவில்லை எனில், நீயே வீட்டிலிருந்து தயாரித்து எடுத்து வா. வெளியில் ஒரு டீ பதினைந்து ரூபாய்க்கு வாங்கி குடிக்காதே.

எப்போதும் பர்சில் இருக்கும் பாக்கி சில்லரையை உண்டியலில் போட்டு பழகு
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஆறு மாத சம்பளத்தை எப்போதும் ரிசர்வில் வைத்திரு.