தொடரும் அன்பின் நிழல்

கன்றின் பார்வையுடன்

துவங்கியது சகியே

என்னை நானுணரும் தருணத்தில்

அறிந்தேன் இவனை.

இரவின் வானம் போல்

எத்தனைக் கண்!

கொண்டையளவு திரட்டிப்

பொட்டு வைத்தாலும்

கழியாது திருஷ்டி.

ஆலிலைக் கண்ணனிட்ட

அரைசாண் டப்பாவும் முகமப்பி

பட்டுப் பாவாடை சட்டையில்

பச்சை ரிப்பன் முடிச்சிட்ட கூந்தலுடன்

சைக்கிளில் தலைகீழாய்த் தொங்கும்

கோழி முழி திரட்டி

பெண் போல் அவனிருக்கும்

புகைப்படம் பத்திரமாய்.

சிலேட்டுப் பருவத்தில்

அரைஞாண் கயிறு மட்டும் உடுத்தி

அடிபம்புத் தண்ணீரில் ஆடினபோது

அதட்டிக் கேட்க ஆளில்லை.

மரம் ஏறல் கற்றுத் தர அவன் செய்த திருவிளையாடல்

மாவுக்கட்டாய் என் கையில்....

கண்பொத்தி ஆட்டத்தில் தானாய் சிக்குபவன்

எனக்கு மட்டும்!

தூர நகர் கூடங்களில்

பயின்று வர சென்ற போதும்

பத்து வருடங்கள் காற்றாடி நூலாய்

காற்றில் மறைந்த போதும்

கண்ட மாத்திரத்தில் காது வலிக்கக்

கதை பேச மறந்ததில்லை.

தையல் கடை கத்திரியாய்

விரல் கவ்வும் வில்ஸ்

முறைத்துத் திட்டினாலும்

முக்குக் கடை கடன் தீர்த்தேன்.

பின்னிரவு வெறும் வயிற்று பியர்

திருட்டுத் தனமாய் வட்டிலிட்டுத்

தலை குட்டிய நாட்களவை.

எதுவுமே நினைவை விட்டு நீங்காது

தாய்ப்பாலை விடத் தூய நட்பு!

ஏதேதோ சீர் இருக்க

நண்பன் சீர் இல்லா மணவறையா....

மனக்குறை போகக்

கண் பொங்க அணைத்துச் சொன்ன வாழ்த்து

கற்பை விட கர்வமடி.

இன்றும்-

பண்டிகை போல் என்றோ அழைத்தாலும்

அன்றாடிய புளியமர ஊஞ்சல் நினைவாடும்

பின்னிசைத்த பறவைகளின் குரலோடு.